تبلیغات
چه گفتـــــه سهراب سپهـــری.... - رو بـه غروب ...


چه گفتـــــه سهراب سپهـــری....

ریختــــــــه ســرخ غروب 

جا به جا بـر سـر ســـنـگ.

کـوه خــــــــامـوش اسـت.

می خــــــــــروشــد رود.

مانده در دامن دشـــــــت 

خرمنی رنــگ کبــــــــود.

سایه آمـــــیخته با سایه.

سنگ بــا سنگ گرفته پیوند.

روز فرسوده به ره می گذرد.

جلوه گــر آمده در چشمانش 

نقش انــدوه پیِ یک لبخنـد.

جغد بر کنگره ها می خواند.

لاشخــــــــورها ، سنگین ، 

از هـوا، تک تک ،آیند فرود

لاشــــــه ای مانده به دشت

کنـــده منقار ز جا چشمانش،

زیــــــــــر پیشانــی او،

مانـــــده دو گـــودِ کبود.

تـــیــرگــی مــی آیـ ــد

دشـت مــــی گــیــرد آرام.

قصــــــــــه ی رنگـی روز

می رود رو بـه تمــــــــام.

شاخه هـــــــا پژمرده است.

سنگها افســـــــــرده است.

رود مـی نـــ ـــالــ ـــد.

جـغـد مـی خــوانـــ ــــد.

غم بیامیخته بــا رنگ غروب.

می تراود ز لبم قصه ی سـرد:

دلم افسرده در این تنگ غروب.

نوشته شده در پنجشنبه 26 مرداد 1391 ساعت 04:41 ب.ظ توسط amir دلنوشته |


قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت